Denkend aan Rana Plaza, Dhaka en Bangladesh

Vandaag herdenken we dat het vier jaar geleden is dat de textielfabriek Rana Plaza in Bangladesh instortte. Dit leek me een goed moment om jullie iets meer te vertellen over het Bangladesh dat ik heb leren kennen. Over een land met veel tegenstellingen dat tussen alle problemen door mijn hart veroverde. Over waarom Rana Plaza nog steeds belangrijk is, en over wat wij kunnen doen.

Het idee voor Tulsi Crafts begon in 2011, tijdens een reis door Bangladesh voor Stichting Niketan. We bezochten Bangladesh voor enkele weken en reden rond door het bruisende Dhaka in een CNG (een tuk tuk, ze gaan vrij vaak stuk!) op bezoek by partners van Niketan en op zoek naar nieuwe initiatieven waar ze mee samen zouden kunnen gaan werken.

cng tuk tuk dhaka bangladesh

We zagen vele rijen vrouwen, veelal meisjes nog, wachtend voor gammele fabrieksgebouwen in hun kleurrijke sari’s. Wie weet was Rana Plaza wel een van deze gebouwen, toen het nog overeind stond. Ik realiseerde me dat, als ik op een andere plek geboren was, ik (of jij) ook een van deze vrouwen in een sari had kunnen zijn.

We liepen een willekeurig gebouw binnen dat een, dat een ‘fabriek’ bleek te huisvesten waar speelgoed gemaakt werd. De fabriek was een kleine kamer zonder ramen waarin kleine meisjes plastic speelgoed in elkaar aan het zetten waren. Ik herkende het speelgoed, gekleurde plastic windmolentjes waar hier kinderen op het strand mee spelen. In hetzelfde gebouw was nog een andere ‘fabriek’, jongens zetten hier paraplu’s in elkaar.

Arbeidsmarkt in Bangladesh

Na een paar weken in Bangladesh te hebben doorgebracht begonnen de stukjes op zijn plek te vallen. Deze jonge vrouwen die onze kleding maken en hun kinderen die ons speelgoed en onze paraplu’s in elkaar zetten. Waarom? Deze vrouwen, veelal meisjes nog, zijn vaak al moeder op hun jonge leeftijd. Ze moeten simpelweg voor zichzelf en voor kunnen kinderen kunnen zorgen. Ze staan in de rij om lange uren te werken in onveilige gebouwen, omdat er geen ander werk beschikbaar is voor hen. Ze worden slecht betaald, een loon waar ze niet van kunnen leven. Hierdoor worden hun kinderen ook gedwongen om te gaan werken, ze zullen moeten eten, moeten overleven.

Waar zijn de vaders is dit verhaal vraag je je misschien af? Ze werken misschien in de leerindustrie, werk dat net zo laag betaald wordt en nog gevaarlijker is, of ze bedienen de machines die de stoffen voor onze kleren weven. Misschien zijn ze wel een riksja wallah, een van de honderduizenden riksja rijders in Dhaka. Allemaal werk dat slecht betaalt en niet in de buurt van een leefbaar loon komt.

bustling dhaka bangladesh rickshaws

Zelfs als er geen kinderen werken in de fabrieken waar onze kleding gemaakt wordt, de iets beter gereguleerde fabrieken die voor de westerse markt produceren, dan moeten de kinderen van de mensen die onze kleding maken toch werken. Ze werken onder slechtere omstandigheden, en de reden daarvoor is dat onze kleding te goedkoop is. Is dit de schuld van de consument, van de fabrikant, van de overheid? Waarschijnlijk van allemaal. Veel is veranderd sinds Rana Plaza, maar veel is ook hetzelfde gebleven.

Wat kunnen we doen?

Het goede nieuws is dat we er iets aan kunnen doen. We kunnen op een andere manier gaan consumeren. We kunnen kritische consumenten worden en vragen stellen. Vraag eens aan een merk: betalen jullie een leefbaar loon? We kunnen vraag creëren naar eerlijk gemaakte kleding. We kunnen meedoen met de Fashion Revolution en vragen #whomademyclothes

Zo kunnen meisjes meisjes zijn, in plaats van moeders die op gevaarlijke plekken als Rana Plaza moeten werken. Zo kunnen moeders hun kinderen naar school laten gaan en deze cirkel doorbreken.

Wij besloten om het ontketenen van een revolutie in de kledingindustrie over te laten aan anderen die daar beter in zijn. Wij zijn op zoek gegaan naar de positieve initiatieven, de alternatieven, die organisaties die mensen waarderen. We zijn samen met hen gaan nadenken, samen gaan werken, om een alternatief te creëren voor het werk in de kledingindustrie, in Rana Plaza. Dit is hoe Tulsi Crafts is ontstaan! Wil je meer weten over de redenen waarom wij op een kleine schaal werken aan de problemen in Bangladesh? Lees hier onze blogpost: Misstanden in de textielindustrie in Bangladesh.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *